Żeń - szeń nazywany jest także ginsengiem lub wszechlekiem - gatunek reliktowej byliny z rodziny araliowatych.
Dziko występuje w północno-wschodnich Chinach, na północy Półwyspu Koreańskiego, w Japonii i wschodniej części Rosji
(Kraj Przymorski i zlewnia rzeki Ussuri).
Nazwa rośliny na Zachodzie pochodzi od chińskiej nazwy "rénshēn" (人蔘) oznaczającej "człowieka-korzeń", co nawiązuje
do kształtu kłącza.
Korzenie cenione w lecznictwie chińskim już 4000 lat temu. Trzeba jednak zaznaczyć, że twierdzenia o różnych pozytywnych działaniach żeń-szenia na organizm ludzki są w rzeczywistości niepewne, gdyż istnieje pokaźna grupa badań, które takim właściwościom żeń-szenia zaprzeczają. Mimo wszystko jest on rozpowszechniony w rozmaitych preparatach, a to z tego względu, że poważne skutki uboczne jego przyjmowania należą do rzadkości i jest dobrze tolerowany przez większość ludzi. Według tradycji chińskiej roślina może być stosowana tylko w chłodnych miesiącach (okres zimowy).

Przypisywane żeń-szeniowi właściwości:

  • Dodaje energii, skraca czas reakcji, 
  • Poprawia umiejętność koncentracji i zapamiętywania
  • Podnosi witalność w średnim i starszym wieku,
  • Poprawia funkcjonowanie układu immunologicznego
  • Zwiększa odporność na stres,
  • Obniża poziom glukozy we krwi (ważne przy wadliwej tolerancji cukru),
  • Pomaga w redukcji nadwagi,
  • Posiada właściwości antyoksydacyjne,
  • Wykazuje działanie przeciwnowotworowe

Ciekawostki 

  • Historia: Pierwsze wzmianki pisane pochodzą z I w. p.n.e., z dzieła "Korzenie i zioła Shennonga" (神农本草经 pinyin: Shen Nong Ben Cao Jing), przypisywanego legendarnemu władcy Chin, Shennongowi.
  • Europa poznała suche korzenie żeń-szenia w roku 1610, kiedy po raz pierwszy zostały przywiezione przez holenderskich kupców z Japonii. Sto lat później nalewkę z żeń-szenia, pod nazwą "pentao" stosowano 
  • na dworze Ludwika XIV by wyleczyć go z niemocy płciowej.
  • W dziewiętnastym wieku wartość suchego korzenia żeń-szenia osiemnastokrotnie przekraczała wartość złota.
  • Dziś znane są rosnące na stanowiskach naturalnych stuletnie rośliny (pod całkowitą ochroną). Największy korzeń znaleziono w Chinach w roku 1905, podczas budowy kolei do Suczou. Jego waga wynosiła 600 g, a wiek na podstawie śladów liściowych po rozetkach na kłączu oceniono na dwieście lat. Do dziś jest on muzealnym eksponatem.
  • Żeń-szeń jest często składnikiem produktów energetycznych.


    Powrót do poprzedniej strony